الكاتب: maryam

۞إِنَّ ٱللَّهَ ٱصۡطَفَىٰٓ ءَادَمَ وَنُوحٗا وَءَالَ إِبۡرَٰهِيمَ وَءَالَ عِمۡرَٰنَ عَلَى ٱلۡعَٰلَمِينَ

المليبارية | മലയാളം

തീർച്ചയായും ആദമിനെ അല്ലാഹു തെരഞ്ഞെടുക്കുകയും മലക്കുകളെ കൊണ്ട്അദ്ദേഹത്തിന് സുജൂദ് (സാഷ്ടാംഘം) ചെയ്യിക്കുകയും ചെയ്തു. അല്ലാഹു നൂഹിനെയുംതെരഞ്ഞെടുത്തു; അദ്ദേഹത്തെ ഭൂനിവാസികൾക്കുള്ള ഒന്നാമത്തെ പ്രവാചകനാക്കുകയുംചെയ്തു. ഇബ്രാഹീം കുടുംബത്തെയും അല്ലാഹു തെരഞ്ഞെടുത്തു; പ്രവാചകത്വംഅദ്ദേഹത്തിൻ്റെ കുടുംബത്തിൽ അല്ലാഹു അവശേഷിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇംറാൻകുടുംബത്തേയും അല്ലാഹു തെരഞ്ഞെടുത്തു. ഇവർ ഓരോരുത്തരെയും അല്ലാഹുതിരഞ്ഞെടുക്കുകയും, അവരവരുടെ കാലഘട്ടത്തിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠരാക്കുകയുംചെയ്തു.

ذُرِّيَّةَۢ بَعۡضُهَا مِنۢ بَعۡضٖۗ وَٱللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ

المليبارية | മലയാളം

ഈ പറയപ്പെട്ട നബിമാരും, അവരുടെ മാർഗ്ഗം പിന്തുടർന്ന അവരുടെ സന്താനങ്ങളുംഅല്ലാഹുവിലുള്ള ഏകത്വം പാലിച്ചു കൊണ്ടും, സൽക്കർമ്മങ്ങളിൽ വ്യാപൃതരായുംപരസ്പരം ഇഴപിരിഞ്ഞു നിലകൊള്ളുന്നവരാകുന്നു. അവരിൽ ചിലർ മറ്റു ചിലരിൽ നിന്ന്ഉൽകൃഷ്ടമായ മാതൃകകളും മഹത്വങ്ങളും അനന്തരമെടുക്കുന്നു. അല്ലാഹു അവന്റെഅടിമകളുടെ വാക്കുകൾ കേൾക്കുന്നവനും അവരുടെ പ്രവർത്തനങ്ങളെക്കുറിച്ച്അറിയുന്നവനുമാകുന്നു. അവരിൽ നിന്നും അവനുദ്ദേശിക്കുന്നവരെയാണ് അവൻതെരഞ്ഞെടുക്കുന്നത്.

إِذۡ قَالَتِ ٱمۡرَأَتُ عِمۡرَٰنَ رَبِّ إِنِّي نَذَرۡتُ لَكَ مَا فِي بَطۡنِي مُحَرَّرٗا فَتَقَبَّلۡ مِنِّيٓۖ إِنَّكَ أَنتَ ٱلسَّمِيعُ ٱلۡعَلِيمُ

المليبارية | മലയാളം

അല്ലാഹുവിൻ്റെ റസൂലേ! ഇംറാൻ്റെ ഭാര്യയും മർയമിൻ്റെ മാതാവുമായവർ ഇപ്രകാരംപറഞ്ഞ സന്ദർഭം ഓർക്കുക: എൻ്റെ റബ്ബേ! എൻ്റെ വയറ്റിലുള്ള കുഞ്ഞിനെ എല്ലാറ്റിൽനിന്നും ഒഴിവായി നിനക്ക് സേവനം ചെയ്യാനും നിൻ്റെ പള്ളി പരിപാലനത്തിനുമായിഉഴിഞ്ഞുവെക്കാൻ ഞാൻ നേർച്ച നേർന്നിരിക്കുന്നു. ആകയാൽ എന്നിൽ നിന്ന് നീ അത്സ്വീകരിക്കേണമേ. തീർച്ചയായും നീ എൻ്റെ പ്രാർത്ഥന കേൾക്കുന്നവനും എൻ്റെ ഉദ്ദേശംഅറിയുന്നവനുമത്രെ.

فَلَمَّا وَضَعَتۡهَا قَالَتۡ رَبِّ إِنِّي وَضَعۡتُهَآ أُنثَىٰ وَٱللَّهُ أَعۡلَمُ بِمَا وَضَعَتۡ وَلَيۡسَ ٱلذَّكَرُ كَٱلۡأُنثَىٰۖ وَإِنِّيسَمَّيۡتُهَا مَرۡيَمَ وَإِنِّيٓ أُعِيذُهَا بِكَ وَذُرِّيَّتَهَا مِنَ ٱلشَّيۡطَٰنِ ٱلرَّجِيمِ

المليبارية | മലയാളം

അങ്ങനെ ഗർഭകാലം പൂർത്തിയാവുകയും, കുട്ടിയെ പ്രസവിക്കുകയും ചെയ്തപ്പോൾ–കുട്ടി ആണാകുമെന്നായിരുന്നു അവരുടെ പ്രതീക്ഷയെങ്കിലും ജനിച്ചത്പെൺകുട്ടിയായിരുന്നു– അവർ പറഞ്ഞു: എൻ്റെ രക്ഷിതാവേ, ഞാൻ പ്രസവിച്ച കുട്ടിപെണ്ണാണല്ലോ. എന്നാൽ അല്ലാഹു അവൾ പ്രസവിച്ചതിനെപ്പറ്റി കൂടുതൽഅറിവുള്ളവനത്രെ. ആൺകുട്ടിയെ പോലെ ആയിരിക്കില്ല –ശക്തിയിലുംസൃഷ്ടിപ്രകൃതിയിലും– ഒരു പെൺകുട്ടി. ഇവൾക്ക് ഞാൻ മർയം എന്ന് പേരിട്ടിരിക്കുന്നു. നിൻ്റെ കാരുണ്യത്തിൽ നിന്നും ആട്ടിയോടിക്കപ്പെട്ട പിശാചിൽ നിന്ന് അവളെയും അവളുടെസന്തതികളെയും രക്ഷിക്കുവാനായി ഞാൻ നിന്നിൽ അവളെ സുരക്ഷിതമായിഏൽപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

فَتَقَبَّلَهَا رَبُّهَا بِقَبُولٍ حَسَنٖ وَأَنۢبَتَهَا نَبَاتًا حَسَنٗا وَكَفَّلَهَا زَكَرِيَّاۖ كُلَّمَا دَخَلَ عَلَيۡهَا زَكَرِيَّا ٱلۡمِحۡرَابَ وَجَدَعِندَهَا رِزۡقٗاۖ قَالَ يَٰمَرۡيَمُ أَنَّىٰ لَكِ هَٰذَاۖ قَالَتۡ هُوَ مِنۡ عِندِ ٱللَّهِۖ إِنَّ ٱللَّهَ يَرۡزُقُ مَن يَشَآءُ بِغَيۡرِ حِسَابٍ

المليبارية | മലയാളം

അങ്ങനെ അവളുടെ നേർച്ച അല്ലാഹു നല്ല നിലയിൽ സ്വീകരിക്കുകയും, മർയമിനെ നല്ലനിലയിൽ വളർത്തിക്കൊണ്ടു വരികയും ചെയ്തു. സജ്ജനങ്ങളുടെ ഹൃദയം മർയമിനോട്അനുകമ്പയുള്ളതാക്കുകയും ചെയ്തു. മർയമിൻ്റെ സംരക്ഷണച്ചുമതല സകരിയ്യാ (عليهالسلام) ന് മേൽ നിശ്ചയിക്കുകയും ചെയ്തു. ആരാധനകൾക്കായുള്ള സ്ഥലത്ത് മർയമിൻ്റെഅടുക്കൽ സകരിയ്യാ കടന്നു ചെല്ലുമ്പോഴെല്ലാം അവളുടെ അടുത്ത് നല്ല എന്തെങ്കിലുംആഹാരം കണ്ടെത്തുമായിരുന്നു. അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു: മർയമേ, നിനക്ക് എവിടെ നിന്നാണ്ഈ ഭക്ഷണം കിട്ടിയത്? അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞു. അത് അല്ലാഹുവിങ്കൽ നിന്ന്ലഭിക്കുന്നതാകുന്നു. തീർച്ചയായും അല്ലാഹു താൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നവർക്ക് വിശാലമായികണക്ക് നോക്കാതെ നൽകുന്നു.

وَإِذۡ قَالَتِ ٱلۡمَلَـٰٓئِكَةُ يَٰمَرۡيَمُ إِنَّ ٱللَّهَ ٱصۡطَفَىٰكِ وَطَهَّرَكِ وَٱصۡطَفَىٰكِ عَلَىٰ نِسَآءِ ٱلۡعَٰلَمِينَ

المليبارية | മലയാളം

അല്ലാഹുവിൻ്റെ റസൂലേ! മലക്കുകൾ മർയമിനോട് പറഞ്ഞ സന്ദർഭം ഓർക്കുക: ഹേമർയം! തീർച്ചയായും നല്ല സ്വഭാവഗുണങ്ങൾ പാലിക്കുന്ന നിന്നെ അല്ലാഹു പ്രത്യേകംതെരഞ്ഞെടുത്തിരിക്കുന്നു. ന്യുനതകളിൽ നിന്ന് അവൻ നിന്നെ ശുദ്ധീകരിക്കുകയുംചെയ്തിരിക്കുന്നു. നിൻ്റെ ഈ കാലഘട്ടത്തിലെ സ്ത്രീകളിൽ ഏറ്റവും ഉൽകൃഷ്ടയായിനിന്നെ അവൻ തെരഞ്ഞെടുക്കുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു.

يَٰمَرۡيَمُ ٱقۡنُتِي لِرَبِّكِ وَٱسۡجُدِي وَٱرۡكَعِي مَعَ ٱلرَّـٰكِعِينَ

المليبارية | മലയാളം

ഹേ മർയം! നിസ്കാരത്തിൽ നീ ദീർഘമായി നിൽക്കുക. നിൻ്റെ റബ്ബിന് വേണ്ടി നീ സുജൂദ്ചെയ്യുകയും, അവൻ്റെ സച്ചരിതരായ ദാസന്മാരോടൊപ്പം റുകൂഅ് നിർവ്വഹിക്കുകയുംചെയ്യുക.

ذَٰلِكَ مِنۡ أَنۢبَآءِ ٱلۡغَيۡبِ نُوحِيهِ إِلَيۡكَۚ وَمَا كُنتَ لَدَيۡهِمۡ إِذۡ يُلۡقُونَ أَقۡلَٰمَهُمۡ أَيُّهُمۡ يَكۡفُلُ مَرۡيَمَ وَمَا كُنتَلَدَيۡهِمۡ إِذۡ يَخۡتَصِمُونَ

المليبارية | മലയാളം

അല്ലാഹുവിൻ്റെ റസൂലേ! താങ്കൾക്ക് നാം അറിയിച്ചു നൽകുന്ന അദൃശ്യവൃത്താന്തങ്ങളിൽപെട്ടതാണ് സകരിയ്യ നബി (عليه السلام) യുടെയും, മറിയം (عليها السلام) യുടെയും ചരിത്രസംഭവങ്ങൾ. ആരാണ് മർയമിന്റെ സംരക്ഷണം ഏറ്റെടുക്കേണ്ടതെന്ന്തീരുമാനിക്കുവാനായി അവർ പരസ്പരം തർക്കിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയും, അങ്ങനെ (ആപദവി ലഭിക്കുന്നതിന് വേണ്ടി) തങ്ങളുടെ അമ്പുകളിട്ടു കൊണ്ട് അവർ നറുക്കെടുപ്പ്നടത്തേണ്ടി വരികയും, അങ്ങനെ നറുക്കിൽ സകരിയ്യ (عليه السلام) വിജയിക്കുകയുംചെയ്ത സന്ദർഭത്തിൽ താങ്കൾ ആ പണ്ഡിതന്മാരുടെയും സജ്ജനങ്ങളുടെയുംഅടുത്തുണ്ടായിരുന്നില്ല.

إِذۡ قَالَتِ ٱلۡمَلَـٰٓئِكَةُ يَٰمَرۡيَمُ إِنَّ ٱللَّهَ يُبَشِّرُكِ بِكَلِمَةٖ مِّنۡهُ ٱسۡمُهُ ٱلۡمَسِيحُ عِيسَى ٱبۡنُ مَرۡيَمَ وَجِيهٗا فِيٱلدُّنۡيَا وَٱلۡأٓخِرَةِ وَمِنَ ٱلۡمُقَرَّبِينَ

المليبارية | മലയാളം

നബിയേ, മലക്കുകൾ പറഞ്ഞ സന്ദർഭം ശ്രദ്ധിക്കുക: മർയമേ, പിതാവില്ലാതെസൃഷ്ടിക്കപ്പെടാൻ പോകുന്ന ഒരു കുട്ടിയെക്കുറിച്ച് അല്ലാഹു നിനക്ക് സന്തോഷവാർത്തഅറിയിക്കുന്നു. കുൻ (ഉണ്ടാകൂ) എന്ന അല്ലാഹുവിന്റെ വചനത്തിൽ നിന്ന് മാത്രമായി–അല്ലാഹുവിന്റെ അനുമതിയോടെ– ആ കുഞ്ഞ് ഉണ്ടാകും. അവന്റെ പേര് മർയമിന്റെ മകൻമസീഹ് ഈസാ എന്നാകുന്നു. അവൻ ഇഹത്തിലും പരത്തിലും മഹത്വമുള്ളവനുംഅല്ലാഹുവിൽ സാമീപ്യം സിദ്ധിച്ചവരിൽ പെട്ടവനുമായിരിക്കും

وَيُكَلِّمُ ٱلنَّاسَ فِي ٱلۡمَهۡدِ وَكَهۡلٗا وَمِنَ ٱلصَّـٰلِحِينَ

المليبارية | മലയാളം

സംസാര പ്രായമെത്തുന്നതിന് മുൻപ് ചെറിയ കുട്ടിയായിരിക്കുമ്പോഴും, ശക്തിയുംപൗരുഷവും പൂർണ്ണതയിലെത്തുന്ന മദ്ധ്യവയസ്സിലും അവൻ ജനങ്ങളോട്സംസാരിക്കുന്നതാണ്. അവരുടെ മതപരവും ഭൗതികവുമായ നന്മകളെ കുറിച്ച് ഈസാഅവരെ അറിയിക്കുന്നതാണ്. തങ്ങളുടെ വാക്കുകളിലും പ്രവൃത്തികളിലും സദ്‘വൃത്തരായജനങ്ങളിൽ പെട്ടവനുമായിരിക്കും അദ്ദേഹം.

قَالَتۡ رَبِّ أَنَّىٰ يَكُونُ لِي وَلَدٞ وَلَمۡ يَمۡسَسۡنِي بَشَرٞۖ قَالَ كَذَٰلِكِ ٱللَّهُ يَخۡلُقُ مَا يَشَآءُۚ إِذَا قَضَىٰٓ أَمۡرٗا فَإِنَّمَايَقُولُ لَهُۥ كُن فَيَكُونُ

المليبارية | മലയാളം

ഭർത്താവില്ലാത്ത തനിക്ക് കുട്ടിയുണ്ടാവാൻ പോകുന്നു എന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ മർയംആശ്ചര്യത്തോടെ പറഞ്ഞു: എന്റെ രക്ഷിതാവേ, ഒരു നിലക്കും –അനുവദനീയമോനിഷിദ്ധമോ ആയ രൂപത്തിൽ– എന്നെ ഒരു പുരുഷനും സ്പർശിച്ചിട്ടില്ലല്ലോ, പിന്നെഎങ്ങനെയാണ് എനിക്ക് കുട്ടിയുണ്ടാവുക? (മർയമിൻ്റെ അരികിൽ വന്ന) മലക്ക് അവരോട്പറഞ്ഞു: അല്ലാഹു അവൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് സൃഷ്ടിക്കുന്നു –അത് സാധാരണപ്രപഞ്ചരീതികൾക്ക് വിരുദ്ധമാണെങ്കിലും-; ഒരു പിതാവിൽ നിന്നല്ലാതെ നിനക്ക് ഒരുകുഞ്ഞിനെ അവൻ സൃഷ്ടിക്കുന്നതും അതു പോലെ തന്നെ. അവൻ ഒരു കാര്യംതീരുമാനിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ അതിനോട് ഉണ്ടാകൂ എന്ന് പറയുക മാത്രം ചെയ്യുന്നു. അപ്പോൾഅതുണ്ടാകുന്നു. ഒന്നും അവന് അസാധ്യമാവുകയില്ല.

وَيُعَلِّمُهُ ٱلۡكِتَٰبَ وَٱلۡحِكۡمَةَ وَٱلتَّوۡرَىٰةَ وَٱلۡإِنجِيلَ

المليبارية | മലയാളം

അവന് (ഈസാക്ക്) അല്ലാഹു എഴുതാനുള്ള അറിവും, വാക്കും പ്രവർത്തിയും ശരിയായിതീരാനുള്ള അനുഗ്രഹവും നൽകുന്നതാണ്. മൂസാ നബിക്ക് അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടതൗറാത്തും, ഈസായുടെ മേൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെടാനിരിക്കുന്ന ഇൻജീലും അദ്ദേഹത്തെഅവൻ പഠിപ്പിക്കുന്നതാണ്.

وَمَرۡيَمَ ٱبۡنَتَ عِمۡرَٰنَ ٱلَّتِيٓ أَحۡصَنَتۡ فَرۡجَهَا فَنَفَخۡنَا فِيهِ مِن رُّوحِنَا وَصَدَّقَتۡ بِكَلِمَٰتِ رَبِّهَا وَكُتُبِهِۦوَكَانَتۡ مِنَ ٱلۡقَٰنِتِينَ

الطاجيكية | Тоҷикӣ

12) Ва Аллоҳ (ҷалла ҷалолуҳу) барои мӯъминон қиссаи Марям бинти Имронро, ки фарҷашро аз зино нигоҳ дошт, масал зада аст. Пас Ӯ Ҷибрилро амр кард, ки дар гиребони пероҳанаш аз рӯҳи мутааллиқ ба Худо бидамад ва Марям бо қудрати илоҳӣ бидуни шавҳар ҳомила гашт ва дастуроти Парвардигораш ва китобҳои ба Паёмбарон фуруд овардаашро тасдиқ кард ва Марям аз фармонбардорони Аллоҳ (ҷалла ҷалолуҳу) буд.

وَجَعَلۡنَا ٱبۡنَ مَرۡيَمَ وَأُمَّهُۥٓ ءَايَةٗ وَءَاوَيۡنَٰهُمَآ إِلَىٰ رَبۡوَةٖ ذَاتِ قَرَارٖ وَمَعِينٖ

الطاجيكية | Тоҷикӣ

50) Ва Исо ибни Марям ва модараш Марямро нишонаи қудрати Хеш гардонидем. Вай бидуни шавҳар бордор шуд. Ва модару писарро бар теппаи шоистаи сукунату дорои амн ва оби ҷорӣ паноҳ додем.  

وَٱلَّتِيٓ أَحۡصَنَتۡ فَرۡجَهَا فَنَفَخۡنَا فِيهَا مِن رُّوحِنَا وَجَعَلۡنَٰهَا وَٱبۡنَهَآ ءَايَةٗ لِّلۡعَٰلَمِينَ

الطاجيكية | Тоҷикӣ

91) Ва эй Паёмбар, қиссаи Марямро ёд кун, он зане, ки шармгоҳи худро аз зино нигоҳ дошт. Пас Аллоҳ (ҷалла ҷалолуҳу) сӯи ӯ Ҷабраилро фиристод. Ҷабраил дар вай дамид, пас Марям бордор шуд ва Маряму писараш барои мардум аломати исботкунандаи қудрати Аллоҳ (ҷалла ҷалолуҳу) ва нишонаи он буданд, ки чизе Ӯро нотавон сохта наметавонад. Зеро Парвардигор Исоро бепадар офарид. 

وَٱذۡكُرۡ فِي ٱلۡكِتَٰبِ مَرۡيَمَ إِذِ ٱنتَبَذَتۡ مِنۡ أَهۡلِهَا مَكَانٗا شَرۡقِيّٗا

الطاجيكية | Тоҷикӣ

16) Ва эй Паёмбар, дар Қуръони бар ту нозилшуда хабари Марям (алайҳис салом)-ро ёд кун. Он гоҳ, ки аз назди аҳлаш канор рафт ва дар маконе аз самти шарқии онҳо танҳо монд.  

فَٱتَّخَذَتۡ مِن دُونِهِمۡ حِجَابٗا فَأَرۡسَلۡنَآ إِلَيۡهَا رُوحَنَا فَتَمَثَّلَ لَهَا بَشَرٗا سَوِيّٗا

الطاجيكية | Тоҷикӣ

17) Пас Марям барои худ дар баробари қавмаш пардае гирифт, ки ӯро аз чашми онҳо ва дигарон бипӯшонад, то вақти ибодати Аллоҳ (ҷалла ҷалолуҳу) ӯро набинанд. Баъд аз ин Мо ба сӯяш Ҷабраил (алайҳис салом)-ро фиристодем. Пас Ҷабраил (алайҳис салом) дар наздаш ба сурати инсони дурустандом намоён гардид. Марям (алайҳис салом) аз он тарсид, ки вай нисбаташ бадӣ мехоҳад.  

قَالَتۡ إِنِّيٓ أَعُوذُ بِٱلرَّحۡمَٰنِ مِنكَ إِن كُنتَ تَقِيّٗا

الطاجيكية | Тоҷикӣ

18) Пас вақте ки Марям (алайҳис салом) Ҷабраил (алайҳис салом)-ро ба сурати инсон дид, ки наздаш меояд, гуфт: “Эй шахс, ҳамоно ман аз бадии ту ба Аллоҳи Меҳрубон паноҳ мебарам, агар ботақво ва аз Аллоҳ (ҷалла ҷалолуҳу) метарсида бошӣ.” 

قَالَ إِنَّمَآ أَنَا۠ رَسُولُ رَبِّكِ لِأَهَبَ لَكِ غُلَٰمٗا زَكِيّٗا

الطاجيكية | Тоҷикӣ

19) Ҷабраил (алайҳис салом) гуфт: “Ман одамӣ нестам. Ба дурусти ки ман фиристодаи Парвардигорат ҳастам. Маро ба сӯи ту фиристод, то бароят фарзанди поке ато кунам.”

قَالَتۡ أَنَّىٰ يَكُونُ لِي غُلَٰمٞ وَلَمۡ يَمۡسَسۡنِي بَشَرٞ وَلَمۡ أَكُ بَغِيّٗا

الطاجيكية | Тоҷикӣ

20) Марям (алайҳис салом) бо тааҷҷуб пурсид: “Читавр ман соҳиби фарзанд мешавам ва ҳол он ки бо ман на шавҳар ва на каси дигар наздикӣ накарда аст ва зани зинокор нестам, то фарзанд дошта бошам?” 

قَالَ كَذَٰلِكِ قَالَ رَبُّكِ هُوَ عَلَيَّ هَيِّنٞۖ وَلِنَجۡعَلَهُۥٓ ءَايَةٗ لِّلنَّاسِ وَرَحۡمَةٗ مِّنَّاۚ وَكَانَ أَمۡرٗا مَّقۡضِيّٗا

الطاجيكية | Тоҷикӣ

21) Ҷабраил ба вай гуфт: “Ҳақиқат ҳамон тавр аст, ки гуфтӣ, на шавҳар ва на касе бо ту наздикӣ накарда аст ва зани зинокор ҳам нестӣ, лекин Парвардигорат гуфт: “Бароям бе падар офаридани фарзанд кори хеле осон аст ва то фарзанди ба ту бахшидашуда барои мардум аломати исботкунандаи қудрати Парвардигор ва аз ҷониби Мо барои туву касе, ки ба вай имон орад, мояи раҳмат бошад. Ва ин офариниши фарзандат аз назди Аллоҳ (ҷалла ҷалолуҳу) тақдири муқаддаршуда ва дар Лавҳи маҳфуз сабтгашта мебошад.”

۞فَحَمَلَتۡهُ فَٱنتَبَذَتۡ بِهِۦ مَكَانٗا قَصِيّٗا

الطاجيكية | Тоҷикӣ

22) Пас Марям (алайҳис салом) баъди дамидани Ҷабраил бо Исо бордор шуд. Пас ӯ бо ҳамли шикамаш ба макони аз назди мардум дур канор рафт. 

فَأَجَآءَهَا ٱلۡمَخَاضُ إِلَىٰ جِذۡعِ ٱلنَّخۡلَةِ قَالَتۡ يَٰلَيۡتَنِي مِتُّ قَبۡلَ هَٰذَا وَكُنتُ نَسۡيٗا مَّنسِيّٗا

الطاجيكية | Тоҷикӣ

23) Пас ӯро дарди зоймон гирифт ва назди танаи дарахти хурмо бурд. Марям (алайҳис салом) гуфт: “Эй кош, пеш аз ин рӯз мемурдам ва чизи беарзише мешудам, ки шинохта ва ёд карда намешуд, то мардум дар ҳаққам гумони бад намекарданд.”

فَنَادَىٰهَا مِن تَحۡتِهَآ أَلَّا تَحۡزَنِي قَدۡ جَعَلَ رَبُّكِ تَحۡتَكِ سَرِيّٗا

الطاجيكية | Тоҷикӣ

24) Пас Исо (алайҳис салом) аз зери қадамҳояш ӯро ба ин мазмун садо кард: “Ғамгин машав. Ба дурусти ки Парвардигорат дар зери пойҳоят ҷӯйбореро қарор додааст, ки аз оби он менӯшӣ.

وَهُزِّيٓ إِلَيۡكِ بِجِذۡعِ ٱلنَّخۡلَةِ تُسَٰقِطۡ عَلَيۡكِ رُطَبٗا جَنِيّٗا

الطاجيكية | Тоҷикӣ

25) Ва танаи дарахти хурморо гирифта, ба сӯи худ ларзон, то бароят хурмои тару тозаи худи ҳозир чидашуда резонад.-

فَكُلِي وَٱشۡرَبِي وَقَرِّي عَيۡنٗاۖ فَإِمَّا تَرَيِنَّ مِنَ ٱلۡبَشَرِ أَحَدٗا فَقُولِيٓ إِنِّي نَذَرۡتُ لِلرَّحۡمَٰنِ صَوۡمٗا فَلَنۡ أُكَلِّمَٱلۡيَوۡمَ إِنسِيّٗا

الطاجيكية | Тоҷикӣ

26) Пас аз хурмо бихӯр ва аз об бинӯш ва аз он ки соҳиби навзод шудаӣ, осудахотир бош ва ғамгин машав. Пас агар аз миёни мардум касеро бинӣ, ки туро дар бораи хабари навзодат мепурсад, пас ба вай бигӯ: “Ман ба хотири Худованди Меҳрубон хомӯш истоданро бар худ воҷиб сохтаам, барои ҳамин имрӯз ҳаргиз бо касе аз инсонҳо сухан намекунам.”

فَأَتَتۡ بِهِۦ قَوۡمَهَا تَحۡمِلُهُۥۖ قَالُواْ يَٰمَرۡيَمُ لَقَدۡ جِئۡتِ شَيۡـٔٗا فَرِيّٗا

الطاجيكية | Тоҷикӣ

27) Пас Марям писараш Исоро бардошта, ба назди қавмаш овард. Қавмаш ба маънои инкор гуфтанд: “Эй Марям, Ба дурусти ки амали  бағоят қабеҳ овардӣ, чунки бе падар фарзанд таваллуд кардаӣ.

يَـٰٓأُخۡتَ هَٰرُونَ مَا كَانَ أَبُوكِ ٱمۡرَأَ سَوۡءٖ وَمَا كَانَتۡ أُمُّكِ بَغِيّٗا

الطاجيكية | Тоҷикӣ

28) Эй дар ибодат Шабеҳи Ҳорун, падарат марди зинокор ва модарат зани зинокор набуд. Ту аз хонадони маъруф ба диёнат ва покӣ ҳастӣ. Читавр бе падар фарзанд таваллуд мекунӣ?!” 

فَأَشَارَتۡ إِلَيۡهِۖ قَالُواْ كَيۡفَ نُكَلِّمُ مَن كَانَ فِي ٱلۡمَهۡدِ صَبِيّٗا

الطاجيكية | Тоҷикӣ

29) Пас Марям (алайҳис салом) ба писараш Исо (алайҳис салом), ки дар гаҳвора буд, ишора кард. Қавмаш бо тааҷҷуб гуфтанд: “Читавр мо бо кӯдаки гаҳвора гап мезанем?!” 

قَالَ إِنِّي عَبۡدُ ٱللَّهِ ءَاتَىٰنِيَ ٱلۡكِتَٰبَ وَجَعَلَنِي نَبِيّٗا

الطاجيكية | Тоҷикӣ

30) Исо (алайҳис салом) гуфт: “Ба дурусти ки ман бандаи Аллоҳ (ҷалла ҷалолуҳу) ҳастам, бароям Инҷилро дод ва маро яке аз паёмбаронаш гардонид.-

وَجَعَلَنِي مُبَارَكًا أَيۡنَ مَا كُنتُ وَأَوۡصَٰنِي بِٱلصَّلَوٰةِ وَٱلزَّكَوٰةِ مَا دُمۡتُ حَيّٗا

الطاجيكية | Тоҷикӣ

31) Ва маро ҳар куҷо бошам, ба бандагон бисёр судрасон сохт ва маро то вақте зиндаам, ба адои намоз ва пардохти закот амр кард.-

وَبَرَّۢا بِوَٰلِدَتِي وَلَمۡ يَجۡعَلۡنِي جَبَّارٗا شَقِيّٗا

الطاجيكية | Тоҷикӣ

32) Ва маро дар ҳаққи модарам некӯкор гардонид ва аз итоати Худ мутакаббири исёнкор нагардонид.-

وَٱلسَّلَٰمُ عَلَيَّ يَوۡمَ وُلِدتُّ وَيَوۡمَ أَمُوتُ وَيَوۡمَ أُبۡعَثُ حَيّٗا

الطاجيكية | Тоҷикӣ

33) Ва бар ман аз Шайтону ёваронаш рӯзи таваллудам ва рӯзи маргам ва рӯзи дар охират зинда шуданам амон аст. Шайтон дар ин се марҳилаҳои даҳшатнок ба ман зиён намерасонад.”

ذَٰلِكَ عِيسَى ٱبۡنُ مَرۡيَمَۖ قَوۡلَ ٱلۡحَقِّ ٱلَّذِي فِيهِ يَمۡتَرُونَ

الطاجيكية | Тоҷикӣ

34) Ин шахси бо сифатҳои мазкур мавсуф Исои писари Марям ва қавли дар борааш гуфташудаи дуруст ҳамин аст, на сухани касоне, ки дар мавриди Исо шубҳа мекунанд ва аз назди худ гап мебофанд. 

مَا كَانَ لِلَّهِ أَن يَتَّخِذَ مِن وَلَدٖۖ سُبۡحَٰنَهُۥٓۚ إِذَا قَضَىٰٓ أَمۡرٗا فَإِنَّمَا يَقُولُ لَهُۥ كُن فَيَكُونُ

الطاجيكية | Тоҷикӣ

35) Ҳаргиз барои Аллоҳ (ҷалла ҷалолуҳу) сазовор нест, ки фарзанд гирад, Ӯ аз ин тӯҳматҳо пок аст. Чун кореро ирода кунад, пас яқинан ҳамин қадар басанда аст, ки ба он “Ҳаст шав” гӯяд, баъди ин он кор ба вуҷуд меояд. Ҳар кас чунин қудрат дошта бошад, вай аз доштани фарзанд пок аст.

لَّقَدۡ كَفَرَ ٱلَّذِينَ قَالُوٓاْ إِنَّ ٱللَّهَ هُوَ ٱلۡمَسِيحُ ٱبۡنُ مَرۡيَمَۚ قُلۡ فَمَن يَمۡلِكُ مِنَ ٱللَّهِ شَيۡـًٔا إِنۡ أَرَادَ أَن يُهۡلِكَٱلۡمَسِيحَ ٱبۡنَ مَرۡيَمَ وَأُمَّهُۥ وَمَن فِي ٱلۡأَرۡضِ جَمِيعٗاۗ وَلِلَّهِ مُلۡكُ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِ وَمَا بَيۡنَهُمَاۚ يَخۡلُقُ مَايَشَآءُۚ وَٱللَّهُ عَلَىٰ كُلِّ شَيۡءٖ قَدِيرٞ

الطاجيكية | Тоҷикӣ

17) Бешак, насрониҳо, ки гуфтанд, Аллоҳ (ҷалла ҷалолуҳу) ҳамон Масеҳи писари Марям аст, кофир шуданд. Эй Паёмбар! Ба онҳо бигӯ, агар Аллоҳ (ҷалла ҷалолуҳу) иродаи ҳалок сохтани Масеҳи писари Марям ва Модараш ва тамоми мардуми рӯи заминро кунад, кӣ қудрати пешгирии онро дорад?! Чун ҳеҷ кас тавони пешгирии иродаи Аллоҳ(ҷалла ҷалолуҳу)-ро надорад, ин ба ягонагии Ӯ далолат мекунад ва Исои Масеҳ, Модараш Марям ва кулли мавҷудот махлуқи Аллоҳ (ҷалла ҷалолуҳу) ҳастанд. Ҳама мавҷудоти осмонҳову замин ва байни онҳо аз Аллоҳ (ҷалла ҷалолуҳу) аст. Ҳар чиро хоҳад, меофарад. Исои писари Марям бо иродаи Аллоҳ (ҷалла ҷалолуҳу)халқ шуда аст. Исои Масеҳ банда ва фиристодаи Аллоҳ (ҷалла ҷалолуҳу) аст. Аллоҳ (ҷалла ҷалолуҳу) бар ҳама кор Тавоно мебошад.  

مَّا ٱلۡمَسِيحُ ٱبۡنُ مَرۡيَمَ إِلَّا رَسُولٞ قَدۡ خَلَتۡ مِن قَبۡلِهِ ٱلرُّسُلُ وَأُمُّهُۥ صِدِّيقَةٞۖ كَانَا يَأۡكُلَانِ ٱلطَّعَامَۗ ٱنظُرۡكَيۡفَ نُبَيِّنُ لَهُمُ ٱلۡأٓيَٰتِ ثُمَّ ٱنظُرۡ أَنَّىٰ يُؤۡفَكُونَ

الطاجيكية | Тоҷикӣ

75) Масеҳи писари Марям низ монанди дигар паёмбарон яке аз фиристодагони Аллоҳ (ҷалла ҷалолуҳу) аст. Он чи бар сари дигар паёмбарони илоҳӣ ба мисли марг омада аст, бар сари ӯ ҳам меояд. Ва Марями модараш зани бисёр ростқавл ва тасдиқкунандаи суханони Аллоҳ (ҷалла ҷалолуҳу) буд. Модар ва Писар монанди дигарон таом мехӯрданд, зеро ба он ниёз доштанд. Пас онҳо бо ниёзмандӣ ба истеъмоли таом читавр метавонанд Худо бошанд?! Пас эй Паёмбар! Бо тафаккур нигоҳ кун, ки Мо чӣ гуна нишонаҳои исботкунандаи ягонагии Худ ва ботил будани эътиқоди ширколуди насрониҳоро ба сурати равшан баён месозем, аммо онҳо бар замми ин оятҳои Моро инкор мекунанд. Сипас бори дигар бо тафаккур нигоҳ кун, ки онҳо бо вуҷуди ин ҳуҷҷатҳои исботкунандаи ягонагии Аллоҳ (ҷалла ҷалолуҳу) чӣ гуна аз он рӯй метобанд. 

إِذۡ قَالَ ٱللَّهُ يَٰعِيسَى ٱبۡنَ مَرۡيَمَ ٱذۡكُرۡ نِعۡمَتِي عَلَيۡكَ وَعَلَىٰ وَٰلِدَتِكَ إِذۡ أَيَّدتُّكَ بِرُوحِ ٱلۡقُدُسِ تُكَلِّمُ ٱلنَّاسَفِي ٱلۡمَهۡدِ وَكَهۡلٗاۖ وَإِذۡ عَلَّمۡتُكَ ٱلۡكِتَٰبَ وَٱلۡحِكۡمَةَ وَٱلتَّوۡرَىٰةَ وَٱلۡإِنجِيلَۖ وَإِذۡ تَخۡلُقُ مِنَ ٱلطِّينِ كَهَيۡـَٔةِ ٱلطَّيۡرِبِإِذۡنِي فَتَنفُخُ فِيهَا فَتَكُونُ طَيۡرَۢا بِإِذۡنِيۖ وَتُبۡرِئُ ٱلۡأَكۡمَهَ وَٱلۡأَبۡرَصَ بِإِذۡنِيۖ وَإِذۡ تُخۡرِجُ ٱلۡمَوۡتَىٰ بِإِذۡنِيۖ وَإِذۡكَفَفۡتُ بَنِيٓ إِسۡرَـٰٓءِيلَ عَنكَ إِذۡ جِئۡتَهُم بِٱلۡبَيِّنَٰتِ فَقَالَ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ مِنۡهُمۡ إِنۡ هَٰذَآ إِلَّا سِحۡرٞ مُّبِينٞ

الطاجيكية | Тоҷикӣ

110) Ва замонеро ба ёд биёр, ки Аллоҳ (ҷалла ҷалолуҳу) бо хитоб ба Исои Масеҳ (алайҳис салом) гуфт: “Эй Исои писари Марям! Неъмати бар ту ва бар Модарат додаи Маро ёд кун. Туро бидуни падар офаридам ва Марями Модаратро аз байни занони ҳамасраш баргузидам ва аз тамоми онҳо бартар гардонидам. Инчунин дигар неъматҳоеро, ки бароят бахшидам, ёд кун. Он гоҳ, ки туро ба воситаи Ҷибрил нерӯманд сохтам, дар ширхорагӣ бо мардум гап мезадӣ ва онҳоро ба сӯи дини илоҳӣ фаро мехондӣ ва дар миёнасолӣ он чиро бароят фиристодам, ба мардум мерасондӣ ва бо онҳо гуфтугӯ мекардӣ ва он гоҳ, ки ба ту навиштан ва фаҳм ва Китоби Тавроти Мӯсо (алайҳис салом) ва Инҷилро, ки бароят фиристодам, таълим додам, асрори шариат, ва ҳикматҳои онро бароят омӯхтам ва он гоҳ, ки бо иҷозати Ман аз гил шабеҳи сурати паранда месохтӣ, пас дар он медамидӣ, пас он бо иҷозати Ман ба парандаи зинда табдил меёфт ва бо иҷозати Ман ба кӯри модарзод ва шахси мубталои бемории махав беҳбуд мебахшидӣ ва солим мешуд ва бо дархост карданат аз Ман мурдагонро зинда месохтӣ. Тамоми ин корҳо бо иҷозати Ман сурат мегирифт. Ва аз ҷумлаи неъматҳои Ман бароят он буд, ки вақте бо мӯъҷизаҳои ошкор назди Банӣ Исроил омадӣ ва онҳо ба ҷои пазируфтани ойинат қасди ҷонат карданд, шарри онҳоро аз ту боз доштам. Бани Исроил дини туро бо куфр варзидан посух доданд ва гуфтанд: “Он чи Исои писари Маярм оварда аст, ҷодуи ошкоре беш аст.”” 

وَإِذۡ قَالَ ٱللَّهُ يَٰعِيسَى ٱبۡنَ مَرۡيَمَ ءَأَنتَ قُلۡتَ لِلنَّاسِ ٱتَّخِذُونِي وَأُمِّيَ إِلَٰهَيۡنِ مِن دُونِ ٱللَّهِۖ قَالَ سُبۡحَٰنَكَمَا يَكُونُ لِيٓ أَنۡ أَقُولَ مَا لَيۡسَ لِي بِحَقٍّۚ إِن كُنتُ قُلۡتُهُۥ فَقَدۡ عَلِمۡتَهُۥۚ تَعۡلَمُ مَا فِي نَفۡسِي وَلَآ أَعۡلَمُ مَا فِينَفۡسِكَۚ إِنَّكَ أَنتَ عَلَّـٰمُ ٱلۡغُيُوبِ

الطاجيكية | Тоҷикӣ

116) Ва он замонеро ба хотир биёр, ки Аллоҳ (ҷалла ҷалолуҳу) рӯзи қиёмат бо хитоб ба Исои Масеҳ (алайҳис салом) мегӯяд: “Эй Исои писари Марям! Оё ту ба мардум гуфтӣ, ки ман ва модарамро ба ғайри Аллоҳ (ҷалла ҷалолуҳу) барои худ маъбуд қарор диҳед?!” Исои Масеҳ (алайҳис салом)дар посух Парвардигорашро ба покӣ ёд карда мегӯяд: “Ман Туро аз доштани шарик ва айбу нуқсон ба покӣ мехонам. Барои ман сазовор нест, ки ба мардум он чиро ҳақ надорам, бигӯям. Ва агар -ба фарзи мисол- ман ин  суханро гуфта бошам, пас Ту онро медонӣ, зеро ҳеҷ чиз аз Ту пинҳон нест. Он чиро ман дар замирам пинҳон мекунам, Ту медонӣ ва ман маълумоти махфӣ нигоҳдоштаи Туро намедонам. Бешак, Ту Донандаи ғайбҳо ҳастӣ. Касе ҷуз Ту аз он огоҳ нест.” 

وَبِكُفۡرِهِمۡ وَقَوۡلِهِمۡ عَلَىٰ مَرۡيَمَ بُهۡتَٰنًا عَظِيمٗا

الطاجيكية | Тоҷикӣ

156) Ва Мо инчунин онҳоро ба сабаби он ки кофир шуданд ва Марям (алайҳис салом)-ро бо дурӯғу бӯҳтон ба зинокорӣ тӯҳмат заданд, аз раҳмати Худ дур сохтем. 

يَـٰٓأَهۡلَ ٱلۡكِتَٰبِ لَا تَغۡلُواْ فِي دِينِكُمۡ وَلَا تَقُولُواْ عَلَى ٱللَّهِ إِلَّا ٱلۡحَقَّۚ إِنَّمَا ٱلۡمَسِيحُ عِيسَى ٱبۡنُ مَرۡيَمَ رَسُولُٱللَّهِ وَكَلِمَتُهُۥٓ أَلۡقَىٰهَآ إِلَىٰ مَرۡيَمَ وَرُوحٞ مِّنۡهُۖ فَـَٔامِنُواْ بِٱللَّهِ وَرُسُلِهِۦۖ وَلَا تَقُولُواْ ثَلَٰثَةٌۚ ٱنتَهُواْ خَيۡرٗا لَّكُمۡۚ إِنَّمَاٱللَّهُ إِلَٰهٞ وَٰحِدٞۖ سُبۡحَٰنَهُۥٓ أَن يَكُونَ لَهُۥ وَلَدٞۘ لَّهُۥ مَا فِي ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَمَا فِي ٱلۡأَرۡضِۗ وَكَفَىٰ بِٱللَّهِ وَكِيلٗا

الطاجيكية | Тоҷикӣ

171) Эй Паёмбар, ба насорои аҳли Инҷил бигӯ: “Дар дини хеш аз ҳад нагузаред ва оиди Исои Масеҳ (алайҳис салом) дар ҳаққи Аллоҳ (ҷалла ҷалолуҳу) ҷуз ҳақ чизе нагӯед. Бешак, Масеҳи Исои писари Марям расули Аллоҳ (ҷалла ҷалолуҳу) буд, Аллоҳ (ҷалла ҷалолуҳу) ӯро ҳамроҳи ҳақ фиристод, ӯро бо калимаи Хеш, ки Ҷабраилро бо он ба сӯи Марям равон сохт, халқ кард, он калима қавли “Ҳаст шав“-и Аллоҳ (ҷалла ҷалолуҳу) буд ва баъди он Исои писари Марям ба вуҷуд омад ва он калима нафхаи Аллоҳ (ҷалла ҷалолуҳу) буд, ки Ҷабраил (алайҳис салом) онро бо амри Ӯ дамид. Пас, ба Аллоҳ (ҷалла ҷалолуҳу) ва тамоми паёмбаронаш, бидуни он ки онҳоро аз ҳам ҷудо намоед, имон оред. Ва “Се адад маъбуд аст” нагӯед. Аз ин сухани дурӯғи беасос худдорӣ кунед, ин бароятон дар дунёву охират беҳтар аст. Ба дурусти ки Аллоҳ (ҷалла ҷалолуҳу) Маъбуди ягона буда, аз доштани шарик ва фарзанд пок аст, зеро Ӯ ба ҳеҷ чиз ниёз надорад. Он чи дар осмонҳову замин ва он чи дар байни он ду ҳаст, аз они Аллоҳ (ҷалла ҷалолуҳу) аст. Ва Аллоҳ (ҷалла ҷалолуҳу) ба сифати Корсози умури мавҷудоти осмонҳову замин басанда аст.”  

۞إِنَّ ٱللَّهَ ٱصۡطَفَىٰٓ ءَادَمَ وَنُوحٗا وَءَالَ إِبۡرَٰهِيمَ وَءَالَ عِمۡرَٰنَ عَلَى ٱلۡعَٰلَمِينَ

الطاجيكية | Тоҷикӣ

33) Ба дурусти ки Аллоҳ (ҷалла ҷалолуҳу) Одам (алайҳис салом)-ро баргузида, фариштагонро амр кард, то дар наздаш саҷдаи эҳтиром ва салом кунанд ва Нӯҳ (алайҳис салом)-ро интихоб намуда, ӯро нахустин фиристодаи Худ ба сӯи мардум қарор дод ва хонадони Иброҳим (алайҳис салом)-ро ихтиёр карда, мақоми нубувватро дар наслаш боқӣ гузошт ва хонадони Имронро баргузид. Ҳамаи инҳоро баргузида, аз аҳли замонашон бартар гардонид. 

ذُرِّيَّةَۢ بَعۡضُهَا مِنۢ بَعۡضٖۗ وَٱللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ

الطاجيكية | Тоҷикӣ

34) Ин паёмбарони ёдшуда ва фарзандону наводагони пайрави роҳашон насле ҳастанд, ки баъзеашон дар яктопарастӣ ва анҷоми амалҳои шоиста силсилаи баъзеи дигаранд. Онҳо некӣ ва фазилатҳоро аз якдигар ба мерос мебаранд. Ва Аллоҳ (ҷалла ҷалолуҳу) гуфтори бандагонашро мешунавад, кирдорашонро медонад. Ба ҳамин асос, аз байнашон ҳар киро хоҳад, бармегузинад ва аз бандагони хосаш мегардонад.  

إِذۡ قَالَتِ ٱمۡرَأَتُ عِمۡرَٰنَ رَبِّ إِنِّي نَذَرۡتُ لَكَ مَا فِي بَطۡنِي مُحَرَّرٗا فَتَقَبَّلۡ مِنِّيٓۖ إِنَّكَ أَنتَ ٱلسَّمِيعُ ٱلۡعَلِيمُ

الطاجيكية | Тоҷикӣ

35) Эй Паёмбар, замонеро ба ёд биёр, ки ҳамсари Имрони модари Марям гуфт: “Эй Парвардигорам, ҳамоно ман ба воситаи назр бар хештан воҷиб гардонидаам, ки ҳамли батнамро аз ҳар чизи дигар озодкардашудаи холис барои хидмати Ту ва хонаат қарор диҳам. Пас онро аз ман бипазир. Бешак, Ту Шунавандаи дуову Донандаи нияти ман ҳастӣ.”

فَلَمَّا وَضَعَتۡهَا قَالَتۡ رَبِّ إِنِّي وَضَعۡتُهَآ أُنثَىٰ وَٱللَّهُ أَعۡلَمُ بِمَا وَضَعَتۡ وَلَيۡسَ ٱلذَّكَرُ كَٱلۡأُنثَىٰۖ وَإِنِّيسَمَّيۡتُهَا مَرۡيَمَ وَإِنِّيٓ أُعِيذُهَا بِكَ وَذُرِّيَّتَهَا مِنَ ٱلشَّيۡطَٰنِ ٱلرَّجِيمِ

الطاجيكية | Тоҷикӣ

36) Пас, вақте муддати ҳамли шикамаш комил шуд ва онро таваллуд кард, аз сабаби он ки умеди писар буданашро дошт, аммо баръакси умедаш духтар ба дунё омад, маъзаратхоҳӣ карда гуфт: “Эй Парвардигорам, бегумон ман ҳамли шикамамро духтар таваллуд кардам.” Ва Аллоҳ (ҷалла ҷалолуҳу) он чи таваллуд карда буд, беҳтар медонад ва писаре, ки орзӯяшро дошт, дар нерӯю сурат ба мисли духтари барояш атошуда нест. Ҳамсари Имрон дар идома гуфт: “Ва бешубҳа, ман духтарамро Марям ном гузоштам ва ман бегумон ӯ ва наслашро аз Шайтони аз раҳматат рондашуда дар паноҳи Ту месупорам.”  

فَتَقَبَّلَهَا رَبُّهَا بِقَبُولٍ حَسَنٖ وَأَنۢبَتَهَا نَبَاتًا حَسَنٗا وَكَفَّلَهَا زَكَرِيَّاۖ كُلَّمَا دَخَلَ عَلَيۡهَا زَكَرِيَّا ٱلۡمِحۡرَابَ وَجَدَعِندَهَا رِزۡقٗاۖ قَالَ يَٰمَرۡيَمُ أَنَّىٰ لَكِ هَٰذَاۖ قَالَتۡ هُوَ مِنۡ عِندِ ٱللَّهِۖ إِنَّ ٱللَّهَ يَرۡزُقُ مَن يَشَآءُ بِغَيۡرِ حِسَابٍ

الطاجيكية | Тоҷикӣ

37) Пас, Парвардигораш назри ӯро пазируфт ва ниҳоли вуҷуди духтараш Марямро ба тарзи шоиста рӯёнида, тарбият кард ва қалби бандагони солеҳро нисбат ба Марям мушфиқ сохта, кафолаташро ба Закариё (алайҳис салом) супорид. Ҳар гоҳ Закариё назди Марям ба ҷои ибодаташ медаромад, дар пеши вай рӯзии ҳалоли омодаро меёфт. Пас Закариё (алайҳис салом) ба Марям (алайҳис салом) хитоб намуда мегуфт: “Эй Марям, ин рӯзӣ аз куҷо ба ту мерасад?” Марям (алайҳис салом) ҷавоб медод: “Ин рӯзӣ аз ҷониби Аллоҳ (ҷалла ҷалолуҳу) аст. Ҳамоно Аллоҳ (ҷалла ҷалолуҳу) ба ҳар ки хоҳад, беҳисоб рӯзии густурда медиҳад.” 

وَإِذۡ قَالَتِ ٱلۡمَلَـٰٓئِكَةُ يَٰمَرۡيَمُ إِنَّ ٱللَّهَ ٱصۡطَفَىٰكِ وَطَهَّرَكِ وَٱصۡطَفَىٰكِ عَلَىٰ نِسَآءِ ٱلۡعَٰلَمِينَ

الطاجيكية | Тоҷикӣ

42) Ва эй паёмбар, ба ёд биёр, он гоҳ, ки фариштагон ба Марям (алайҳис салом) гуфтанд: “Ҳамоно Аллоҳ (ҷалла ҷалолуҳу) туро ба сабаби он ки дорои сифатҳои нек ҳастӣ, баргузида ва аз нуқсонҳо пок гардонида ва туро бар занони ҷаҳониёни замони худ бартарӣ дода аст.

يَٰمَرۡيَمُ ٱقۡنُتِي لِرَبِّكِ وَٱسۡجُدِي وَٱرۡكَعِي مَعَ ٱلرَّـٰكِعِينَ

الطاجيكية | Тоҷикӣ

43) Эй Марям, қиёми намозатро барои Парвардигорат тӯлонӣ соз ва саҷда кун ва ҳамроҳи солеҳони рукӯъкунанда рукӯъ намо.” 

ذَٰلِكَ مِنۡ أَنۢبَآءِ ٱلۡغَيۡبِ نُوحِيهِ إِلَيۡكَۚ وَمَا كُنتَ لَدَيۡهِمۡ إِذۡ يُلۡقُونَ أَقۡلَٰمَهُمۡ أَيُّهُمۡ يَكۡفُلُ مَرۡيَمَ وَمَا كُنتَلَدَيۡهِمۡ إِذۡ يَخۡتَصِمُونَ

الطاجيكية | Тоҷикӣ

44) Ин рухдоди зикршудаи даврони Закариё (алайҳис салом) ва Марям (алайҳас салом) аз хабарҳои ғайб аст. Эй Паёмбар, Мо онро ба ту пайғом мефиристем. Ва замоне ки донишмандону солеҳон дар бораи он ки чӣ касе ба тарбияи Марям лоиқтар аст, бо ҳам ихтилоф намуда, билохира, ба қуръакашӣ рӯ оварда, қаламҳои хешро дар об андохтанд ва қуръа ба номи қалами Закариё баромад, ту онҷо ҳозир набудӣ.

إِذۡ قَالَتِ ٱلۡمَلَـٰٓئِكَةُ يَٰمَرۡيَمُ إِنَّ ٱللَّهَ يُبَشِّرُكِ بِكَلِمَةٖ مِّنۡهُ ٱسۡمُهُ ٱلۡمَسِيحُ عِيسَى ٱبۡنُ مَرۡيَمَ وَجِيهٗا فِيٱلدُّنۡيَا وَٱلۡأٓخِرَةِ وَمِنَ ٱلۡمُقَرَّبِينَ

الطاجيكية | Тоҷикӣ

45) Эй Паёмбар, он замонеро ёд кун, ки фариштагон ба Марям (алайҳас салом) гуфтанд: “Эй Марям, ҳамоно Аллоҳ (ҷалла ҷалолуҳу) туро ба вилодати фарзанди бидуни падар мужда медиҳад. Он фарзанд ба воситаи Калимаи “Ҳаст шав”-и Аллоҳ (ҷалла ҷалолуҳу) ҳаст мешавад. Номаш Масеҳи Исои писари Марям буда, дар дунё ва охират дорои ҷойгоҳи баланд ва аз ҷумлаи бандагони муқарраби Аллоҳ (ҷалла ҷалолуҳу) мебошад. –   

وَيُكَلِّمُ ٱلنَّاسَ فِي ٱلۡمَهۡدِ وَكَهۡلٗا وَمِنَ 

ٱلصَّـٰلِحِينَ

الطاجيكية | Тоҷикӣ

46) Ва он фарзандат бо мардум дар ҳолати хурдсолӣ, ки ҳанӯз ба синни сухан кардан нарасида аст, сухан мекунад ва инчунин бо мардум дар миёнасолӣ, ки мардонагӣ ва нерӯяш комил шуда аст, гап мезанад, онҳоро ба анҷоми корҳое, ки дар он салоҳи дунёву охираташон аст, раҳнамоӣ менамояд ва ӯ дар гуфтору кирдораш аз ҷумлаи солеҳон аст.”

قَالَتۡ رَبِّ أَنَّىٰ يَكُونُ لِي وَلَدٞ وَلَمۡ يَمۡسَسۡنِي بَشَرٞۖ قَالَ كَذَٰلِكِ ٱللَّهُ يَخۡلُقُ مَا يَشَآءُۚ إِذَا قَضَىٰٓ أَمۡرٗا فَإِنَّمَايَقُولُ لَهُۥ كُن فَيَكُونُ

الطاجيكية | Тоҷикӣ

47) Марям аз он ки бешавҳар чӣ гуна соҳиби фарзанд мешавад, ҳайратзада шуда гуфт: “Чӣ гуна ман соҳиби фарзанд мешавам, ҳол он ки касе ба ман на бо роҳи ҳалол ва на бо роҳи ҳаром наздикӣ накарда аст?” Фариштае бо дастури Аллоҳ (ҷалла ҷалолуҳу) ҷавоб дода гуфт: “Он гунае, ки Аллоҳ (ҷалла ҷалолуҳу) барои ту бе падар фарзанд меофарад, ҳамин гуна Ӯ ҳар чиро хоҳад, бар хилофи одати маъмулӣ халқ мекунад. Чун Аллоҳ (ҷалла ҷалолуҳу) кореро ирода кунад, ба он “Ҳаст шав” мегӯяд, пас, он ба вуҷуд меояд. Ҳеҷ чиз Ӯро оҷиз намесозад.” 

وَيُعَلِّمُهُ ٱلۡكِتَٰبَ وَٱلۡحِكۡمَةَ وَٱلتَّوۡرَىٰةَ وَٱلۡإِنجِيلَ

الطاجيكية | Тоҷикӣ

48) Аллоҳ (ҷалла ҷалолуҳу) ба ӯ китобат ва ҳикмат -дар гуфтору кирдор дарки дурустӣ- ва Тавроти Мӯсо ва Инҷилро, ки ба зудӣ онро барояш фуруд меорад, меомӯзонад.   

وَمَرۡيَمَ ٱبۡنَتَ عِمۡرَٰنَ ٱلَّتِيٓ أَحۡصَنَتۡ فَرۡجَهَا فَنَفَخۡنَا فِيهِ مِن رُّوحِنَا وَصَدَّقَتۡ بِكَلِمَٰتِ رَبِّهَا وَكُتُبِهِۦوَكَانَتۡ مِنَ ٱلۡقَٰنِتِينَ

النيبالية | Gorkhali

१२ अल्लाहमाथि र उहाँका रसूलहरूमाथि आस्था राख्नेहरूलाई अल्लाहले इम्रानकी छोरी मर्यमकोउदाहरण प्रस्तुत गर्नुभयो । उनले व्यभिचार गर्नबाट आफ्नो गुप्ताङ्गलाई सुरक्षित राखिन् । अनिअल्लाहले जिब्रीललाई त्यसमा आत्मा फुक्ने आदेश दिनुभयो । अल्लाहले लेख्नुभएको भाग्यले बुवा बिनानै मर्यमका छोरा ईसा (अलैहिस्सलाम) गर्भ रहन पुगे । उनले अल्लाहका शरीअतहरू र उहाँकारसूलहरूमाथि अवतरित किताबहरूको पुष्टि गरिन् र अल्लाहका आदेशहरूको पालना गरी र उहाँलेमनाही गर्नुभएका कुराहरूबाट बचेर उहाँका आज्ञाकारीहरू मध्येकी भइन् ।

وَجَعَلۡنَا ٱبۡنَ مَرۡيَمَ وَأُمَّهُۥٓ ءَايَةٗ وَءَاوَيۡنَٰهُمَآ إِلَىٰ رَبۡوَةٖ ذَاتِ قَرَارٖ وَمَعِينٖ

النيبالية | Gorkhali

५० हामीले मर्यमका पुत्र ईसा र उनकी आमा मर्यम (अलैहिमस्सलाम) लाई हाम्रो शक्तिको चिन्ह बनायौं। ईसा बुवा बिना नै मर्यमको गर्भमा बसे । हामीले दुबैलाई धर्तीमा अग्लो ठाउँमा शरण दियौं । हामीले दुबैजनालाई एक स्वच्छ, सफा र आवासीय स्थानमा एउटा नदीको साथमा राख्यौं ।